WANDELEN

WANDELEN

Een van mijn andere grote hobby’s is wandelen. Ik woon dicht bij een erg groot huis. Eerder kwam ik niet vaak en/of veel het huis uit. Toen we een hond kregen werd ik verplicht om vaker naar buiten te gaan. Ik kwam langzamerhand vaker in het bos. Inmiddels ken ik de hele weg. Bij het wandelen denk ik vaak aan opa Dik. Van hem wist ik dat hij hier vaak kwam. Toen ik als klein jongetje hoorde over zijn verhalen stelde ik me het altijd voor in dit bos. Bij bepaalde plekken kan ik soms nog gehele scenario’s bedenken die er gebeurd zijn met de hele kabouter familie.

In het bos zijn ook prachtige meren. In deze meren zwemt mijn hond heel erg graag. Hij komt volledig tot leven als hij daar is. Inmiddels in mijn hond erg oud. Vijftien jaar alweer. De tijd vliegt met zo’n beestje aan je zij. Je hebt het niet eens door. Zo’n dier wordt je beste vriend. Met het idee dat dit beestje me tussen nu en 5 jaar gaat verlaten doet me pijn. Hij wordt langzamerhand blind en reageert niet altijd meer op zijn naam. Eerder dacht ik erover om misschien over mijn hond te vertellen, en onze avonturen in het bos. Die optie staat voor mij altijd nog open. Het lastige is dat een hond natuurlijk niet praat, dus dan moet de fantasie nog groter worden. Nu zijn mijn dochters niet echt fan van dieren en als ik vertel dat mijn hond kon praten dan willen de kinderen geheid een hond hebben. Dat werkt natuurlijk ook niet helemaal zoals je wil. Mijn dochters hebben me dit dus afgeraden. Moeilijk, zo’n onderwerp. Hoe vaker ik erover nadenk hoe gemaakter het voelt.